ตอนที่ 5 เมื่อบางสิ่งไม่ถูกต้อง
บ่ายวันนั้น หลังจากเก็บของเราก็แยกย้ายกันกลับไปบ้าน ผมกระอักกระอ่วน มีความรู้สึก กังวลแปลกๆ เพราะเพื่อนทั้งสองคนของผมแอบชอบผมพร้อมๆกัน อิ้วก็น่ารักใสๆ ส่วนเป๊กก็ดูมีเสน่ห์แอบร้อนแรงเบาๆ
กับเป๊กผมรู้สึกแปลกๆ เหมือนไม่ค่อยชอบ เพราะมันดูร้ายๆ ที่แม้รู้ว่าไอ้อิ้วชอบผม แต่มันก็ยังจะมาขอจีบผมอีก ผมก็เลยไม่เข้าไปยุ่งกับมันเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้บอกหรือพูดว่าอะไรไป
ส่วนกับอิ้ว ผมรู้สึกดีกับมันแต่ก็เหมือนไม่อยากเข้าใกล้ กลัวว่ามันจะรู้ว่าเป๊กก็ชอบผม และวันนั้นผมก็ทำอะไรแบบนั้นกับไอ้เป๊ก ช่วงนี้ผมเลยไม่ค่อยชวนมันคุยเท่าไหร่ ไม่ชวนกินข้าว จนไอ้อิ้วดูเหมือนมันรู้ว่าผมเริ่มแปลกๆไป เวลามันซื้อน้ำมาเผื่อให้ผม หลังเตะบอล ผมก็ขอบคุณ แต่ทำเป็นเหมือนไม่สนใจ เท่าไหร่นัก เวลาโทรมาหาผมก็รับบ้าง ไม่รับบ้าง มันอึดอัดใจที่ต้องทำแบบนี้ แต่ดีกว่าที่ผมจะต้องเสียมันไป
ไม่กี่วันครับ ผมคงทำตัวแปลกจนทำให้มันเริ่มรู้สึกไม่ดีเข้าจริงๆ จนบ่ายวันนึงขณะที่เรียนคาบห้องสมุดซึ่งเป็นคาบสุดท้าย ผมเข้าไปหยิบสารานุกรมเพื่อทำรายงาน ในห้องเก็บหนังสืออ้างอิงเป็นห้องกระจกใสกั้นรอบ อยู่โซนในสุดของห้องสมุด ในห้องมีชั้นหนังสือสูงตั้งอยู่เบียดชิดกันไปหมด ตอนนั้นพอผมเลือกหนังสือเสร็จ กำลังจะเดินออกจากห้องเก็บหนังสือ ไอ้อิ้วเดินสวนเข้ามาที่หน้าประตู เป็นจังหวะที่ผมเดินถอยห่างไอ้อิ้ว ที่เดินเข้ามา อิ้วหันไปปิดประตูล็อคเหมือนไม่อยากให้ผมเดินหนีไปไหน แล้วมันก็เดินมาที่ผม
ผม : มีไรป่าวอิ้ว
อิ้ว : มีดิ มึงเป็นไรไปวะเหมือนแปลกๆไป
ผม : ป่าวหนิ กูก็ปกติดี ไม่ได้เป็นไรซักหน่อย
อิ้ว : ตั้งแต่ที่กลับจากเสม็ด มึงทำไม่เหมือนเดิมอ่ะ เหมือนโกรธกูอยู่
ผมทำหน้่านิ่งๆ แบบไม่รู้จะพูดอะไร
อิ้ว : เบส มึงโอ้วอะไรกูเรื่องคืนนั้นเหรอ
ผมยิ่งรู้สึกลนๆ จนบอกไม่ถูก ไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้น
ผม : เอ้ยไม่ใช่ ไม่มีอะไร มึงก็ยังเป็นเพื่อนกูเหมือนเดิม
อิ้ว : แต่มึงทำตัวไม่เหมือนเดิม
ผมเริ่มรู้สึกผิดที่ทำเป็นแข็งๆใส่มัน แต่ก็ยังไม่กล้าบอกมันเรื่องผมกับเป๊ก
ผม : อืม กูขอโทษที่ทำเป็นไม่สนใจมึงเหมือนเดิม แต่กูไม่รู้จะ...จะ
ผมเริ่มลน จนคิดอะไรไม่ออก ไอ้อิ้วยิ่งยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมอีก
ผม : คือเอาเถอะ กูไม่แน่ใจกับความรู้สึกแบบนี้ และแบบกับมึงด้วย
อิ้วทำหน้างง
ผม : แต่กูก็รู้สึกดีกับมึงนะ กูขอโทด นะอิ้ว
มันทำหน้า เหมือนจะเข้าใจแต่ก็เหมือนยังยังไม่เชื่อใจผม แล้วมันก็ยิ้มๆแปลกๆ
อิ้ว : โอเคงั้นเบสไม่โกรธอะไรใช่มั้ย
ผม : อืม ไม่โกรธ
ไอ้อิ้วจับมือผม แล้วจูงผมไปหลังห้อง มันหันมองไปมารอบๆ เหมือนจะหามุมที่มีชั้นหนังสือบังรอบๆ
มันหยุดตรงช่องว่างระหว่างชั้นวางหนังสือแถวสุดท้าย แล้วหันมาหาผม
อิ้ว : เมื่อกี้เบสบอกว่ารู้สึกดีกับเราอยู่ใช่มะ
ผม : อืมม...มั้ง
อิ่ว : งั้นเชื่อใจกูนะ
ผม : อืม[/size][/size][/size]
หัวข้อ: เสียวซ่าน แค้มป์จิ้นฤดูเหงา (อ่าน 29597 ครั้ง)
