ตอนที่ 1
สวัสดีครับ ผมชื่อโช่ อายุ 25 ปี เป็นคนตัวเล็กๆ สูง 175 หนัก 61 ผิวขาว คิ้วเข็ม เป็นคนอิสานโดยกำเนิด ผมเรียนจบจากมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง ย่านใจกลางกรุงเทพ ตอนนี้ผมทำงานที่บริษัทประกอบรถยนต์แห่งหนึ่ง ในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ฝ่ายทรัพยากรบุคคล ในวันหนึ่งมีนักศึกษา 2 คนมาติดต่อเพื่อขอฝึกงาน ผมจึงได้เริ่มสัมภาษณ์ และได้ตกลงรับทั้งสองคนนี้เพื่อรับเข้าฝึกงาน จากการสัมภาษณ์ คนแระชื่อปอนด์ เป็นคนรูปร่างสูงโปร่ง น่าจะประมาณ 180 ผิวสองสี ตัดผมสกรีนเฮด น่าตาก็โอเคนะคับ ส่วนอีกคนชื่อน้องอิฐ หน้าตาน่ารักมาก ตัวสูง 168 ผิวขาว หน้าตาออกแนวลูกครึ่งเกาหลี แต่อันที่จริงแล้วเป็นคนอิสานเหมือนผมเลย ซึ่งขั้นตอนในการสัมภาษณ์งาน ผมก็ต้องความรู้รอบตัวทั่วไป แล้วข้อมูลส่วนตัวบ้าง แต่ใครมาเจอฝ่ายบุคคลอย่างผม คงจะไม่ค่อยเกร็งเท่าไหร่ เพราะผมเป็นคนที่มีอัธยาศัยดี คุยเก่ง ออกแนวตลก รั่วๆ ด้วยซ้ำไป เลยทำให้ขณะสัมภาษณ์ดูจากลักษณะน้องทั้งสองคนไม่ค่อยเกร็งสักเท่าไหร่ หากใครเคยไปสมัครงาน และมีการนัดสัมภาษณ์งานมา คงจะเคยรู้ว่าฝ่ายบุคคลเป็นยังไง พูดแล้วครั้งแรกของผมผมยังกล้าๆ กลัวๆ เลย ไม่รู้ว่าจะถามอะไรบ้าง หลังจากที่คุยเสร็จ น้องๆทั้งสองคนก็น่ารักดี คุยเก่ง แต่ผมรู้สึกถูกชะตากะน้องอิฐมาก ทั้งๆที่เค้าไม่ค่อยกล้าสบตาผมเท่าไหร่ ดูเหมือนจะมีเรื่องภายในใจอยู่ หลังจากที่ตกลงรับเข้าฝึกงาน ผมก็ถามว่ากำหนดการณ์ที่ทางสถาบันเริ่มให้มีการฝึกงานวันไหน หลังจากที่ได้รู้ถึงระยะเวลาการฝึกงาน ผมจึงได้นัดแนะ และหาตำแหน่งงานให้
วันแรกที่เริ่มฝึกงาน น้องทั้ง 2 พากันมาแต่เช้าเลย ซึ่งปกติผมจะเข้าออฟฟิตแต่เช้าหน่อย ประมาณ 7 โมงผมก็มาถึงแล้ว เพราะว่าผมจะมาดื่มกาแฟที่ทำงาน และแวะซื้อพวกขนมปังที่ร้านสะดวกซื้อก่อนเข้าออฟฟิต พอมาถึงออฟฟิตก็เจอทั้ง 2 คน รอที่หน้าออฟฟิต ผมจึงเดินเข้าไปทักทาย พอน้องทั้งสองคนเห็นก็พากันยกมือไหว ผมก็รับไหว้ทั่วไป ผมเลยบอกว่า นั่งเล่นกันตรงนี้ไปก่อน เดี่ยว 08.20 น. พี่จะมาเรียก
พอถึงเวลา 08.20 น. ผมจึงมาตามตัวทั้งสองคนนี้เพื่อไปพบกับพี่ยุ เพื่อที่จะฝากให้หางานให้ทำ ซึ่งพี่ยุนี่เป็นผู้ชายนะครับ แต่ชื่ออาจจะออกแนวผู้หญิง พี่ยุแกก็รับปากว่าจะหางานให้ และจะช่วยสอนงาน คือเวลามีเด็กมาขอฝึกงานนี่ งานที่จะให้ทำก็ไม่มีอะไรมากหรอกคับ ก็แค่ให้ช่วยงานบางส่วนเท่านั้น อาจจะให้ช่วยพิมพ์นู่น นี่ นั่น หรือเดินส่งเอกสารในออฟฟิตมั่ง ชงกาแฟมั่ง ก็อะไรประมาณนี้แหละคับ หลังจากฝากกับพี่ยุเสร็จ ผมก็ได้กลับไปทำงานของผม เพราะช่วงนี้ทางบริษัทกำลังขาดพนักงานฝ่ายผลิต เลยเปิดรับสมัครพนักงาน ผมก็เลยต้องมีงานเข้าเยอะหน่อย เพราะต้องคอยสัมภาษณ์รับคนเข้าทำงาน ทำงานจนเพลิน กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ถึงเวลาเลิกงานแล้ว ผมจึงรีบเก็บของบนโต๊ะ แล้วรีบมา Scan นิ้วมือเพื่อลงเวลาออกงาน แต่พอขับรถออกมาก็เจอปอนด์กะอิฐเดินคุยกัน แต่ขอบอกนิดนึงว่าระยะทางตัวออฟฟิตกะป้ายรถประจำทางนี่อยู่ห่างกันมาก ห่างประมาณ 800 เมตรเห็นจะได้ ซึ่งถือว่าเป็นระยะทางที่ค่อนข้างไกลเลยทีเดียว เพื่อนๆ นึกภาพออกใช่มั๊ยครับว่า พื้นที่ในบริษัทประกอบรถยนต์นี่จะมีพื้นที่กว้างมาก เพราะประกอบรถเสร็จ ก็ต้องนำรถมาจอดพักไว้ รอการตรวจเช็ค แล้วค่อยส่งออกไปตามตัวแทนสาขาต่างๆ ถึงไหนแระเนี่ยะ เล่าซะยาว ....พอขับรถออกมาก็เจอกะน้องปอนด์กะอิฐเดินคุยกันมา ผมจึงขับรถเข้าไปแล้วเลื่อนจะจกเรียก
“ปอนด์ อิฐ ขึ้นมาสิ เดี่ยวพี่ไปส่ง”
“ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมาก จะถึงป้ายรถเมล์แล้ว” ปอนด์บอก
“ขึ้นมาเหอะน่า เด่วพี่จะพาไปกินข้าว ถือว่าเป็นการเลี้ยงต้อนรับ”
“จะดีหรอครับพี่ เปลืองพี่เปล่าๆ”
“ขึ้นมาเหอะ เงินแค่นี้เอง”
“ก็ได้ครับพี่”
ทั้งสองคนจึงได้ยอมขึ้นรถมา ผมจึงได้ขับรถมุ่งหน้าไปที่ห้างแห่งนึง แล้วผมก็ไปที่ร้านประจำผม ผมก็สั่งอาหาร
“น้องๆ เอาต้มยำรวมทะเล ปูนิ่มผัดผงกะหรี่ ยำไก่กรอบ อิฐกะปอนด์จะเอาไรเพิ่มมั๊ยครับ สั่งได้นะ ไม่ต้องเกรงใจ”
“ไม่เป็นไรครับ เอาตามที่พี่สั่งแหละ พวกผมมีไรกินได้หมดแหละ” ปอนด์ตอบ
“งั้นข้าวเปล่า 3 แล้วก็น้ำเปล่า กะเป็บซี่ลิตรละกันคับ” ผมบอกเด็กเสิร์ฟ
ซึ่งนระหว่างรอ ผมก็ถามอะไรไปเรื่อยเปื่อย แต่เท่าที่สังเกตุดูอิฐดูซึมๆ ไม่ค่อยพูดจา อาจจะเป็นเพราะว่ารู้สึกเกร็งๆ อยู่ ผมเลยว่าว่า
“มีปัญหาอะไรกับเรื่องการทำงานหรือเปล่า บอกพี่ได้นะ”
“รู้สึกเกร็งๆอ่าคับ พี่ยุเค้าไม่ค่อยพูดจา ปอนด์เหมือนอาจารย์ฝ่ายปกครองยังไงกะม่ายรู้”
“การทำงานมันก็เป็นแบบนี้แหละ เราต้องทนสภาวะแรงกดดันของงาน แระคนรอบข้างให้ได้ อีกอย่างเราสองคนก็พึ่งจะเริ่มฝึกงานกัน คงต้องใช้เวลาปรับตัวหน่อย เดี่ยวอีกหน่อยพอเป็นงานมันก็จะดีไปเอง ไม่ต้องเครียด”
ซึ่งอันที่จริงแล้ว พี่ยุแกเป็นคนที่อัธยาศัยดีมากๆ พูดเก่ง ติดตลก แต่ที่พี่ยุแกต้องเงียบขรึม เพราะว่าผมได้เตี๊ยมกะพี่ยุเอาไว้ เพื่อเป็นการทดสอบความอดทนขอทั้งสองคน ทั้งสองคนก็พยักหน้าเข้าใจ แล้วผมก็เลยหันมาถามอิฐว่า เป็นอะไรหรือเปล่า มีเรื่องอะไร ตั้งแต่ขึ้นรถมาก็ไม่เห็นพูดอะไรเลย
“อ่อ ผมกลุ้มใจเรื่องที่พักอ่าคับพี่”
“ทำไม ที่พักทำไมหรอ มันจะถล่มรึ” ผมพูดหยอก
“ปะ เปล่าคับ พอดีผมพักอยู่ห้องกะเพื่อนอีกคนนึง ช่วยกนแชร์ค่าเช่า แต่พอดีเพื่อนที่พักด้วยกันเค้าต้องย้ายออกอ่าคับ ผมเลยต้องรับผิดชอบเรื่องค่าใช้จ่ายคนเดียว”
“อ้าว แล้วเพื่อนจะย้ายออกตอนไหน ทีแรกพี่กะนึกว่าพักอยู่กะปอนด์ซะอีก”
“เปล่าคับ ไม่ได้พักกะผม ผมอยู่กับแฟนอ่าคับ แล้วแฟนผมกะเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูง” ปอนด์พูด
“กำ อย่างงี้กะแย่สิ แล้วเพื่อนจะย้ายออกตอนไหน”
“มันย้ายออกไปแล้วคับ ทิ้งค่าห้องของเดือนนี้ไว้ให้แล้ว”
“แล้วทำไมเพื่อนถึงย้ายออกละ ทะเลาพกันหรอ”
“เปล่าหรอกคับ พอดีมันจะย้ายไปอยู่กะแฟนมันอ่า”
“อ้าวกำเลย ทำไงดีละทีนี้ คิดหาทางออกไว้บ้างหรือยัง”
“ก็ยังคิดไม่ออกเลยคับพี่ ค่าห้องตั้ง 4500 ผมคนเดียวไม่ไหวหรอก ฐานะทางบ้านผมก็ไม่ดีเท่าไหร่”
“อืม แย่นะ ลองหาห้องเช่าใหม่ดูมะ เดี่ยวพี่ช่วยหา หาห้องที่ถูกๆ พออยู่ไปก่อน”
“ก็คิดอยู่นะพี่ แต่ว่าถ้าเช่าห้องใหม่ มันกะต้องเสียค่าประกันห้องอีก อะไรตั้งหลายอย่าง”
“อืม ก็มใช่อีกแหละ งั้นเอางี้ละกัน มาพักที่บ้านพี่ก่อนก็ได้ พี่พักอยู่กับพี่สาว”
“ไม่เป็นไรคับพี่ เกรงใจพี่ แล้วก็พี่สาวพี่ด้วย”
“ไปเหอะน่า พี่อยู่บ้านเป็นหลัง ไม่ได้อยู่ห้องเช่าที่เล็กกะติ๊ดเท่ารูหนูซะหน่อย พอดีพ่อซื้อบ้านให้พี่กะพี่สาวอยู่ด้วยกันอ่า แล้วอีกอย่าง พี่สาวพี่เค้าก็ไม่ค่อยกลับมานอนบ้านเท่าไหร่หรอก ส่วนมากเค้านอนที่ร้านเช่าหนังเลย” พี่สาวผมเปิดร้านเช่าหนังอ่าคับ ว่างๆ ผมกะไปเอามาดู อิอิ
“คับ เอางั้นก็ได้ งั้นผมขอบคุณพี่มากเลยนะคับ เดี่ยวผมจะช่วยทำงานบ้าน”
“โอเคคับผ๊มมมม งั้นพร้อมวันไหนกะย้ายได้เลยนะ”
“คับพี่ ขอบคุณอีกครั้งคับ”
หัวข้อ: บันทึกรัก..นักศึกษาฝึกงาน (อ่าน 50249 ครั้ง)
